ŚLEPOTA, znaczne upośledzenie widzenia lub utrata wzroku spowodowane zmętnieniem układu opt. oka (rogówki, soczewki, ciała szklistego), zapalnym, urazowym lub zanikowym uszkodzeniem siatkówki, nerwu wzrokowego, szlaków nerwowych lub ośr. wzrokowego w korze mózgowej (ślepota korowa, która może mieć charakter tylko czynnościowy); ślepota może być dziedziczna (np. wskutek barwnikowego zwyrodnienia siatkówki), wrodzona (np. wskutek niedorozwoju siatkówki) lub nabyta (np. w następstwie urazu oka); rozróżnia się: ślepotę całkowitą (brak poczucia światła) i ślepotę praktyczną gdy ostrość wzroku nie jest większa od 3/60 normy, lub gdy pole widzenia uległo koncentrycznemu zwężeniu do 20; częstą przyczyną ślepoty jest jaskra, zwyrodnienie siatkówki powstałe w następstwie cukrzycy, a także urazów gałki ocznej. Ludzie dotknięci ślepotą są zaliczani w Polsce do I grupy inwalidów i otoczeni specjalną opieką.

  - -